منصور پور کاشانی ، خیر سلامت ، متولد 1317 و محل تولد تهران و محل سکونت زیبادشت مرکزی

او می گوید : دوازده ساله بودم که پس از اتمام دوره  دبستان  پدرم مرا به انگلستان فرستاد.  این شرایط تنها برای کسانی فراهم می شد که آن زمان  تمکن  مالی  خوبی داشتند و برای اینکه بچه هایشان تحصیلات اکادمیک خیلی خوبی کسب کنند  و به زبان انگلیسی مسلط شوند به آنجا می رفتند.  من در آنجا 6 سال در یک مدرسه شبانه روزی تحصیل کردم و سپس  به دانشگاه رفتم در رشته ی فوق لیسانس نساجی  تحصیل کردم و دوباره به ایران برگشتم . مدتی در کارخانه های  ایران کار کردم و  با راهنمایی پدرم به حرفه ی خود ادامه دادم.

از چه زمانی و چطور پا به عرصه سلامت گذاشتید و  با دانشگاه علوم پزشکی البرز آشنا شدید ؟

او پاسخ می دهد: پرداختن به امور خیریه یکی از موارد در وصیت نامه ی پدرم بود و آن زمان  این شانس را پیدا کردم تا با اقای رضا گل محمدی که در مجمع خیرین کرج  بودند آشنا شوم . در واقع ایشان بود که بیمارستان امام حسین (ع) را به من معرفی کرد و گفت : مدتی است یک خیر زمینی برای ساخت این بیمارستان اهدا کرده و برای ساخت آن به کمک خیرین استان نیازداریم. در واقع این شروع فعالیت ما در عرصه سلامت بود.

 

بنیاد خیریه پورکاشانی

منصور پورکاشانی فرزند  مرحوم محمد پورکاشانی می گوید :  این بنیاد به  وصیت پدرم و برای یک سوم دارایی او چنین بنیاد خیریه ای ایجاد شد . در واقع آن مرحوم برای این کار دستورالعمل کاملی را نوشته بودند و سه پسرشان را به عنوان وصی و اجرا کننده و و مرحومه مادرمان را به عنوان ناظر و حامی تعیین کرده بودند .  

پدرم  پیش از این در کار  صنعت و تجارت فعال بودند ولی اواخر عمرشان به کشاورزی روی اورده بودند و یک مدتی این فکر را در سر خود می پرورنداند که بخشی از زمین های شنی که اینجا هست را به باغچه و فضای سبز تبدیل کند. با کاشت درخت و خیایان کشی های منظم فضای زیبایی را در شهر ایجاد کند.

اینجا  ( زیبا دشت  )  و تعداد باغاتی که اینجا هست بالای 200 تا قطعه است  و ما سعی کردیم که در توسعه  فضای سبز این منطقه تلاش کنیم  در واقع  این درخت ها  در زمان فوت پدرم  به این بلندی نبود ولی زیبادشت یک محل با صفا و خوش آب و هوا است.

او ادامه می دهد : تمام کارهایی که ما انجام دادیم برحسب وصیت ایشان بود و ساخت دبستان ،درمانگاه،اموزشگاه فنی حرفه ای،کلینیک درمانی در محمدشهر که برای ما بسیار پر هزینه بود و در مقطعی که کشور  دچار تورم شد در حالی که ما برنامه ریزی کرده بودیم این پروژه را ان زمان با 5 میلیارد تمام کنیم که شرایط تغییر کرد و با 25 میلیارد تومان توانستیم این کار را انجام دهیم   

 

به جز وصیت پدرتان ؛ انگیزه خودتان برای انجام کار خیر چیست ؟  

 

انگیزه من این است  که به پیشرفت این مملکت کمک کنم  هر کس باید گوشه ای این کار را بگیرد

 

به جز کلینیک فوق تخصصی  محمدشهر در حوزه بهداشت و درمان فعالیت دیگری  داشتید؟

بله ما یک درمانگاه ساختیم که  به حوزه بهداشت به  صورت اجاره ای  واگذار کردیم و به چندین بیمار که از ناراحتی روانی رنج می بردند کمک کردیم.

 

در بحران هایی مثل کرونا با دانشگاه  مشارکت و همکاری داشتید ؟

بله در تهیه دستگاه های اکسیژن ساز در واقع تعدادی کپسول اکسیژن گرفتیم و آن ها را در اختیار کسانی که نیازمند بودند قرار می دادیم  و  حدوده  25دستگاه دیالیز  نیز تهیه کردیم  .

 

خاطره ای تعریف کنید ؟

 بهترین خاطرات ما همین عمل به وصیت پدرم است شما  در زیبادشت و اطراف همینجارو بگردید یک فضای استثنایی هست از جهت فضای سبز و آرامشی که به آدم دست می دهد  این بهترین خاطره برای من  است و امیدوارم  این برنامه ادامه پیدا بکند و وصیت ایشان یک امر ماندگار در خاندان ما باشد  و خوشحالی من این است که فرزندان من نیز به این حوزه علاقمند هستند و مجید اقا ، پسرم پیگیر این موضوع است.  

 

در این سال هایی که در بخش بهداشت و درمان به امور خیر می پردازید تا کنون بی مهری دیده اید؟

نه بی مهری ندیدیم همین اینکه دانشگاه به عنوان یک نهاد دولتی تصمیم گرفته پای  صحبت ها  و حرف های خیرین بنشیند  این را به فال نیک  می گیریم که اگر در نهایت این گفتگو ها و مصاحبه های تجزیه و تحلیل شود حتما خروجی آن  یکسری راه کار و

در غیر اینصورت اتفاقات و  دردسرهایی رو در مسیر ایجاد می کنه که ممکنه خیرین رو خسته و دلسرد کنه  که نباید بگذاریم این اتفاق بیافتد.

 

دانشگاه چطور می تواند حمایت و همراهی بیشتر خیرین را به حوزه سلامت جلب کند ؟

 

به نظر من باید اگاهی بخشی و کار رسانه ای انجام شود در واقع دانشگاه و یا هر نهاد دولتی برای جلب خیر باید راه را باز کند موانع را از سر راه او بردارد  و با آغوش باز خیرین را بپذیرد و گرنه کم نیستند افرادی که واقعا دلشان می خواهد کمک کنند.

خیرین باید بیشتر تکریم شوند در واقع تکریم خیر خود عاملی موثر برای ادامه کار خیر با یک سازمان است.

به نظرمن ساختار فعلی سازمان ها آن  ظرفیت خوب تاثیرگری برای جلب مشارکت مردمی را ندارد درسته واحدی به عنوان مشارکت مردمی و خیرین سلامت در دانشگاه  ایجاد شده است  و خیلی زحمت میکشند  و خیلی از ما حمایت کردند ولی یک ظرفیتی بهتر و سازمان یافته تر نیاز دارد  

پروژه های عام المنفعه ای که بنیاد خیریه پورکاشانی نسبت به ساخت آن اقدام کردند از جمله : ساخت کلینیک تخصصی بیمارستان امام حسین (ع)  به مساحت ۳۰۰۰ مترمربع در جوار بیمارستان امام‌حسین محمدشهر -  احداث شبکه و تصفیه‌خانه فاضلاب بیمارستان امام‌حسین محمدشهر -  پایگاه بهداشت روستایی فرخ‌آباد زیبادشت - مدرسه چهارکلاسه با مشارکت  سازمان نوسازی مدارس البرز - دبیرستان دخترانه فاطمه حجره - مرکز فنی حرفه ای زیبا دشت ( این مرکز به مساحت ۳.۵ هکتار در سال ۱۳۷۸ به سازمان فنی حرفه ای اهدا شد که بزرگترین مرکز آموزش کشاورزی، شیلات و ادوات کشاورزی در ایران است.) - فرهنگسرای فردوسی  ( اولین و بزرگترین مرکز آموزشی چندمنظوره در فرخ‌آباد و زیبادشت است که توسط بنیاد اداره می‌شود. ارائه آموزشهای هنری، زبان انگلیسی و برگزاری رویدادهای فرهنگی و ورزشی از جمله فعالیت‌های این مرکز می‌باشد.) - مسکن معلولبین  و ...